تبلیغات
رویاهای من - مطالب سهراب سپهری
سرگذشت

نام شعر : سرگذشت
         ..............
 مــــــی خـــــروشـــــد دریـــــا
هـــیـــچـــكـــس نــیــســت بــه ســاحــل پــیــدا
 لــــكــــه ای نـــــیـــــســــت بـــــه دریــــا تــــاریــــك
  كـــــــــــــــــه شـــــــــــــــــود قــــــــــــــــایـــــــــــــق
   اگـــــــــــــــــــر آیـــــــــــــــــد نـــــــــــــــــزدیـــــــــــــك
     مـــــــــــــــــانـــــــــــــــده بــــــــــــــر ســــــــــــاحـــــــــــل
       قـــــــــــایــــــــقــــــی، ریــــــــخـــــــتــــــه بــــــر ســــــر او،
         پـــــــــــیـــــــــكـــــــــرش را ز رهــــــــی نــــــــا روشـــــــــن
           بـــــــــــــرده در تـــــــــــــلـــــــــــخــــــــــی ادراك فــــــــــرو
             هــــیــــچــــــكــــس نـــیـــست  كــــــ ـــــه آیــــــــــد از راه
            و بـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــه آب     افـــــــكــــــنــــــدش
                  و در ایـــــــــن وقـــــــــت كــــــه          هـر كـــوهـه آب
                         حرف با گوش نهان می زندش،
                                     موجی آشفته فرا می رسد از راه
                                          كـه گـویـد با ما


داغ کن داغ کن - کلوب دات کام

روشن شب

نام شعر : روشن شب

      ......                                                                                                                 ......
روشـــنـــی اســــــت                                                                           آتـــــش درون شـــــب
 و ز پــــــــــــــــــــــــس دودش                                                 طــرحـی از ویـرانـه هــای دور.
    گـــــــر بـــــــه گـــــــوش آیـــــــد                                صـــــدایــــــی خــــــــشــــــــك:
     اســـــــتـــــــخـــــــــوان مـــــــــرده                      مــــــی لــــــغـــــــزد درون گـــــــور.
      دیـــــــر گـــــــاهـــــــی مـــــــانـــــــد            اجـــــــــــــاقـــــــــــــم ســــــــــــــرد
             و چـــــــــــــــــــراغــــــــــــــــــــــم بـــــــی نـــــــصــــــیــــــب از نــــــور.
                               خــــــــواب دربـــــــان را بـــــــه راهـــــــی بـــــــرد.
                 بـــــــــــــــــی صـــــــــــــــــدا   .....   آمــــــــــد كســـــــــــی از در،
             در ســـــــــیـــــــــــاهـــــــــــی     .....      آتــــــشــــــی افـــــروخـــــــت.
               بـی خـبـر امــا كــه نـگــاهـی                      در تـــمـــاشـــا ســــوخــــت.
                گر چه می دانم كه چشمی                         راه دارد بــا فــســون شــب،
                  لـیـك مـی بینم ز روزن                                     هـای خـوابـی خـوش:
                      آتـشـی روشــن                                             درون شــــــــب.
                            .......                                                               .......


داغ کن داغ کن - کلوب دات کام
كلمات كلیدی : اشعار سهراب ،

در قیر شب

نام شعر : در قیر شب
دیــــرگـــــاهــــی اســـت                                 كـــه در ایـــن تـــنــهـایـــی
رنـــــــــگ خـــــــــامـــــــوشــــــــی                         در طـــــــــــرح لــــــــــب اســـــــــت
بــــــــــــــــــانــــــــــــــــگــــــــــــــی از دور                 مـــــــــــرا مـــــــــــی‌خـــــــــــــوانــــــــــــد
لــــــــــــیــــــــــك پـــــــــــــاهــــــــــــایـــــــــــم         در قــــــــــــیــــــــــــر شــــــــــــب اســــــــــــت
رخــــــــــــنــــــــــه‌ای نــــــــــــیــــــــــــســــــــــــت     در ایـــــــــــــــــن تــــــــــــــاریـــــــــــــــكــــــــــــــی
در و دیــــــــــــــــــــــــــــــوار به هـــــــــــــــــــــــــــــــم پــــــــــــــــــیــــــــــــــــــوســـــــــــــــــــتـــــــــــــــــــه
ســـــــــــــــــــایــــــــــــــــــــه‌ای لــــــــــــــــــغــــــــــــــــــزد اگــــــــــــــــــــر روی زمـــــــــــــــــــیــــــــــــــــــــن
نـــــــــــــــقـــــــــــــــش وهـــــــــــــمـــــــــــــی اســـــــــــــــت ز بــــــــــــــنــــــــــــــدی رســــــــــــــتــــــــــــــه
نـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــفـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــس آدم‌هــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــا
ســــــــــــــــــــــــر بـــــــــــــــــــــــســـــــــــــــــــــــر افــــــــــــــــــــــــســــــــــــــــــــــــرده اســــــــــــــــــــــــــت
روزگـــــــــــــــاری اســـــــــــــــت در ایــــــــــــــن گـــــــــــــــوشـــــــــــــــه پـــــــــــــــژمـــــــــــــــرده هــــــــــــــوا
هـــــــــــــــــــــــر نـــــــــــــــــــــــــشـــــــــــــــــــــــاطــــــــــــــــــــــــی مـــــــــــــــــــــــرده اســـــــــــــــــــــــت
دســـــــــــــــــــــــــــــــــــت جـــــــــــــــــــــــــــــــــــــادویـــــــــــــــــــــــــــــــــــی شـــــــــــــــــــــــــــــــــــب
در بـــــــــــــــــــه روی مــــــــــــــــــــن و غــــــــــــــــــــم مــــــــــــــــــــــی‌بـــــــــــــــــــــنــــــــــــــــــــــدد
مـــــــــــــــــی‌كـــــــــــــــــنـــــــــــــــــم هـــــــــــــــــر چـــــــــــــــــــه تـــــــــــــــــــلــــــــــــــــــــاش،
او بـــــــــــــــــــــــه مـــــــــــــــــــــــــن مـــــــــــــــــــــــــی خـــــــــــــــــــــــنــــــــــــــــــــــــدد.
نــــــــــقــــــــــش‌هـــــــــــایــــــــــــی كــــــــــــه كــــــــــــشــــــــــــیــــــــــــدم در روز،
شــــــــــــــــــــــب ز راه آمــــــــــــــــــــد و بــــــــــــــــــا دود انــــــــــــــــــدود.
طــــــــرح‌هــــــــایـــــــــی كــــــــه فــــــكـــــــنـــــــدم در شـــــــب،
روز پــــــیــــــدا شــــــد و بــــــا پـــــــنــــــــبــــــــه زدود.
دیــرگــاهــی اسـت كـه چــون مــن هــمــه را
رنـگ خـاموشـی در طـرح لـب است.
جنبشی نیست در این خاموشی
دسـت‌ها پاها در قیر
شــــــــــــــب
اســــت


داغ کن داغ کن - کلوب دات کام
كلمات كلیدی : اشعار سهراب ،

دریا و مرد

نام شعر : دریا و مرد 

                      تـنـهــا و روی
                   ســــــاحـــــــل،
    مــــــــــــــــــــــردی به راه     مــی گــذرد.
   نـــــــــــــــــزدیــــــــــــــــك   پـــــــــــــــای او
          دریــــــــا، هــــــمــــــه صــــــــــــــــــــــــــــــدا.
                         شــــــب، گـــــیــــج در تــــلـــــاطــم امــواج.
 بــــــــــــــــاد هـــــــــــــــــراس پـــــــــــــــــیـــــــــــــــــكر
رو مــــــــی كـــــــنـــــــد به ســـــــاحـــــــل
    و در چــــــــــشـــــــــــم هــــــــــــای مرد
             نــــــــــقـــــــــــش خـــــــــــاطـــــــــــر را
            پــــــر رنــــــگ       مــــــــــی كـــــــــنـــــــــد.
             انـگار هی              مـــــــیـــــــزنـــــــد كــــــه:
                              مرد        كـــــــــجـــــــــا
                            مــی         روی، كـجا؟
                                ...
                                 ..
                                  .

داغ کن داغ کن - کلوب دات کام
كلمات كلیدی : اشعار سهراب ،

خراب

نام شعر : خراب 

فرسود پای خود را چشمم به راه دور

تا حرف من پذیرد آخر كه :زندگی

رنگ خیال بر رخ تصویر خواب بود.

دل را به رنج هجر سپردم، ولی چه سود،

پایان شام شكوه ام.

صبح عتاب بود.

چشمم نخورد آب از این عمر پر شكست:

این خانه را تمامی پی روی آب بود.

پایم خلیده خار بیابان .

جز با گلوی خشك نكوبیده ام به راه.

لیكن كسی ، ز راه مددكاری،

دستم اگر گرفت، فریب سراب بود.

خوب زمانه رنگ دوامی به خود ندید:

كندی نهفته داشت شب رنج من به دل،

اما به كار روز نشاطم شتاب بود.

آبادی ام ملول شد از صحبت زوال .

بانگ سرور در دلم افسرد، كز نخست

تصویر جغد زیب تن این خراب بود.



داغ کن داغ کن - کلوب دات کام
كلمات كلیدی : اشعار سهراب ،

نایاب

نام شعر : نایاب 

شب ایستاده است.

خیره نگاه او

بر چهارچوب پنجره من.

سر تا به پای پرسش، اما

اندیشناك مانده و خاموش:

شاید

از هیچ سو جواب نیاید.

دیری است مانده یك جسد سرد

در خلوت كبود اتاقم.

هر عضو آن ز عضو دگر دور مانده است ،

گویی كه قطعه ، قطعه دیگر را

از خویش رانده است.

از یاد رفته در تن او وحدت.

بر چهرهاش كه حیرت ماسیده روی آن

سه حفره كبود كه خالی است

از تابش زمان.

بویی فساد پرور و زهر آلود

تا مرزهای دور خیالم دویده است.

نقش زوال را

بر هرچه هست، روشن و خوانا كشیده است.

در اضطراب لحظه زنگار خورده ای

كه روزهای رفته در آن بود ناپدید،

با ناخن این جسد را

از هم شكافتم،

رفتم درون هر رگ و هر استخوان آن

اما از آنچه در پی آن بودم

رنگی نیافتم.

شب ایستاده است.

خیره نگاه او

بر چارچوب پنجره من.

با جنبش است پیكر او گرم یك جدال .

بسته است نقش بر تن لب هایش

تصویر یك سوال.



داغ کن داغ کن - کلوب دات کام
كلمات كلیدی : اشعار سهراب ،

غمی غمناک

نام شعر : غمی غمناك 

شب سردی است ، و من افسرده.

راه دوری است ، و پایی خسته.

تیرگی هست و چراغی مرده.

می كنم ، تنها، از جاده عبور:

دور ماندند ز من آدم ها.

سایه ای از سر دیوار گذشت ،

غمی افزود مرا بر غم ها.

فكر تاریكی و این ویرانی

بی خبر آمد تا با دل من

قصه ها ساز كند پنهانی.

نیست رنگی كه بگوید با من

اندكی صبر ، سحر نزدیك است:

هردم این بانگ برآرم از دل :

وای ، این شب چقدر تاریك است!

خنده ای كو كه به دل انگیزم؟

قطره ای كو كه به دریا ریزم؟

صخره ای كو كه بدان آویزم؟

مثل این است كه شب نمناك است.

دیگران را هم غم هست به دل،

غم من ، لیك، غمی غمناك است.



داغ کن داغ کن - کلوب دات کام
كلمات كلیدی : اشعار سهراب ،

سرود زهر

نام شعر : سرود زهر 

می مكم پستان شب را

وز پی رنگی به افسون تن نیالوده

چشم پر خاكسترش را با نگاه خویش می كاوم.

از پی نابودی ام ، دیری است

زهر میریزد به رگ های خود این جادوی بی آزرم

تا كند آلوده با آن شیر

پس برای آن كه رد فكر او را گم كند فكرم،

می كند رفتار با من نرم.

لیك چه غافل!

نقشه های او چه بی حاصل!

نبض من هر لحظه می خندد به پندارش.

او نمی داند كه روییده است

هستی پر بار من در منجلاب زهر

و نمی داند كه من در زهر می شویم

پیكر هر گریه، هر خنده،

در نم زهر است كرم فكرمن زنده،

در زمین زهر می روید گیاه تلخ شعر من.



داغ کن داغ کن - کلوب دات کام
كلمات كلیدی : اشعار سهراب ،

رو به غروب

نام شعر : رو به غروب 

ریخته سرخ غروب

جابجا بر سر سنگ.

كوه خاموش است.

می خروشد رود.

مانده در دامن دشت

خرمنی رنگ كبود.

سایه آمیخته با سایه.

سنگ با سنگ گرفته پیوند.

روز فرسوده به ره می گذرد.

جلوه گر آمده در چشمانش

نقش اندوه پی یك لبخند.

جغد بر كنگره ها می خواند.

لاشخورها، سنگین،

از هوا، تك تك ، آیند فرود:

لاشه ای مانده به دشت

كنده منقار ز جا چشمانش،

زیر پیشانی او

مانده دو گود كبود.

تیرگی می آید.

دشت می گیرد آرام.

قصه رنگی روز

می رود رو به تمام.

شاخه ها پژمرده است.

سنگ ها افسرده است.

رود می نالد.

جغد می خواند.

غم بیاویخته با رنگ غروب.

می تراود ز لبم قصه سرد:

دلم افسرده در این تنگ غروب.



داغ کن داغ کن - کلوب دات کام

دنگ دنگ

نام شعر : دنگ... 

دنگ...، دنگ ....

ساعت گیج زمان در شب عمر

می زند پی در پی زنگ.

زهر این فكر كه این دم گذر است

می شود نقش به دیوار رگ هستی من.

لحظه ام پر شده از لذت

یا به زنگار غمی آلوده است.

لیك چون باید این دم گذرد،

پس اگر می گریم

گریه ام بی ثمر است.

و اگر می خندم

خنده ام بیهوده است.

دنگ...، دنگ ....

لحظه ها می گذرد.

آنچه بگذشت ، نمی آید باز.

قصه ای هست كه هرگز دیگر

نتواند شد آغاز.

مثل این است كه یك پرسش بی پاسخ

بر لب سر زمان ماسیده است.

تند برمی خیزم

تا به دیوار همین لحظه كه در آن همه چیز

رنگ لذت دارد ، آویزم،

آنچه می ماند از این جهد به جای :

خنده لحظه پنهان شده از چشمانم.

و آنچه بر پیكر او می ماند:

نقش انگشتانم.

دنگ...

فرصتی از كف رفت.

قصه ای گشت تمام.

لحظه باید پی لحظه گذرد

تا كه جان گیرد در فكر دوام،

این دوامی كه درون رگ من ریخته زهر،

وا رهاینده از اندیشه من رشته حال

وز رهی دور و دراز

داده پیوندم با فكر زوال.

پرده ای می گذرد،

پرده ای می آید:

می رود نقش پی نقش دگر،

رنگ می لغزد بر رنگ.

ساعت گیج زمان در شب عمر

می زند پی در پی زنگ :

دنگ...، دنگ ....

دنگ...



داغ کن داغ کن - کلوب دات کام